'It': Το φαινόμενο που θα αλλάξει τον τρόμο
Οκτώβριος 09, 2017

'It': Το φαινόμενο που θα αλλάξει τον τρόμο

Σινεμά

Το είδαμε, το αγαπήσαμε και ανυπομονούμε να το δεις κι εσύ. Μετά το ρεκόρ των 500 εκατομμυρίων δολαρίων στο παγκόσμιο box office, το μετάλλιο της πιο επιτυχημένης R-rated ταινίας στην ιστορία και την προσπέραση που έκανε στον 'Εξορκιστή' στα ταμεία, το 'Chapter 1' του φρέσκου 'It' βρίσκεται στους ελληνικούς κινηματογράφους. Το PopCode μοιράζεται τον ενθουσιασμό του μαζί σου στο παρακάτω review.

"We all float down here. You'll float, too".

ΤΟ ΚΑΣΤ ΚΑΙ ΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ

Ιωσηφίνα: ΟΣΚΑΡ ΣΤΟΝ JACK DYLAN GRAZER.

Μεσήλικας δημόσιος υπάλληλος σε σώμα 13χρονου.

Όχι, αλήθεια τώρα, τι χαρισματικό πλάσμα ήταν κι αυτός και όλο το καστ των παιδιών. Θέλω να πω ότι ήταν standout και ο Finn Wolfhard του 'Stranger Things', αλλά νιώθω σαν να προδίδω το υπόλοιπο παρεάκι. Σούπερ τυπάκια όλα, καθόλου ενοχλητικά με τον τρόπο που γίνονται τα παιδιά πολλές φορές στο σινεμά, και από τις περιπτώσεις που ανάμεσά τους μάλλον θα βρούμε μελλοντικούς ηθοποιούς με πάπυρο για βιογραφικό. Φάνηκε ότι είχε γίνει καλή δουλειά και behind the scenes για να δέσει η χημεία τους που ήταν υπέροχη. Τα προτιμώ πολύ ξεκάθαρα από το παιδικό καστ της μίνι σειράς.

Οι ανθρώπινοι Κακοί του King είναι πάντα όσο επιβλητικά είναι και τα τέρατά του, οπότε πριν τον Pennywise τα περισσότερα από τα παιδιά έχουν ήδη δεθεί για να αντιμετωπίσουν τους bullies του σχολείου. Το γεγονός αυτό και η διάθεσή τους να πάρουν κοντά τους και όποιον άλλον βρίσκεται στο περιθώριο προφανώς και σε βάζει κατευθείαν με το μέρος τους, αλλά η άλλη φάση που λάτρεψα ήταν ότι δεν έδειχναν - και δίκιο είχαν - καμία εμπιστοσύνη στους μεγάλους. Ήταν απομονωμένα και, όπως συνέβαινε στις καλύτερες σπιλμπεργκικές ταινίες των '80s, οι ενήλικες δε θα μπορούσαν να τους βρουν ποτέ λύση.

Σε επίπεδο χαρακτήρων, υποψιάζομαι ότι και μόνο βάσει ποσότητας ο κάθε θεατής θα βρει να κολλήσει με άλλον μέσα στο Losers Club (κορίτσια ατυχήσατε, το Smurfette Principle καλά κρατεί), αλλά ανεξάρτητα απ' αυτό βρήκα πως ένα από τα πιο απολαυστικά πράγματα στην ταινία ήταν ότι μιλούσαν όλα τους σαν παιδιά και όχι όπως ένας σεναριογράφος φαντάζεται ότι μιλούν τα παιδιά. Και - σοκ!- βρίζουν. Εύγε.

Θοδωρής: Ξέρεις σε ποια σκηνή συνειδητοποίησα πόσο μου αρέσει αυτό που βλέπω; Όταν βουτάνε όλα τους στη λίμνη και κοιτάζονται για μια τελείως ειρηνική στιγμή ενώ το επίπεδο του νερού βρίσκεται στο μέσο του προσώπου τους. Σε εκείνη τη στιγμή δεν κουβαλάνε κανένα στερεότυπο και καμία προκατάληψη ως προς το πώς πρέπει κανείς να φέρεται και να νιώθει βάσει του πώς μοιάζει, είναι απλά βλέμματα και επικοινωνία. Κι αυτό είναι κάτι που το στηρίζει η υπόλοιπη ταινία, που καταφέρνει τελείως αβίαστα να συμπεριφέρεται σε όλους τους χαρακτήρες της σαν ανθρώπους κι όχι κινούμενες stock περιγραφές. Είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον πως το χοντρό αγοράκι δεν είναι εκεί για να βγάζει η ταινία γέλιο ή ως ο 'πολύχρωμος sidekick', αλλά ως αληθινός χαρακτήρας που νιώθει, θέλει, γουστάρει. Αυτό επεκτείνεται σε όλους και όλες.

Το πρώτο μεγάλο στοίχημα μιας τέτοιας ταινίες είναι να σε ρουφήξει μέσα της σε επίπεδο νοιαξίματος χαρακτήρων, κι αυτό είναι κάτι που το κατάφερε πάρα πολύ γρήγορα και πάρα πολύ εύκολα. Θα ήθελα να είχε γίνει περισσότερη δουλειά σε κάποια σημεία (δεν είναι όλοι εξίσου αναπτυγμένοι) όμως είναι πολύ σαφής η διάθεση (και η ικανότητα) να συνδεθεί ο τρόμος του Αυτού με τα προσωπικά arcs απελευθέρωσης όλων των πιτσιρικιών. Είναι εξαρχής όλα τους άνθρωποι. - Θοδωρής Δημητρόπουλος

Ιωσηφίνα: Χαίρομαι που αναφέρεις τον Ben, είναι το πιο σαφές παράδειγμα χαρακτήρα που δεν κυκλοφορεί με φορετά στερεότυπα. Ο King γενικά δεν έχει υπάρξει διαχρονικά εκείνος που θα πάρει στερεοτυπικούς ρόλους για να τους φέρει τούμπα, αλλά οι παιδικοί χαρακτήρες του ειδικά είναι πολύ ανθρώπινοι κι αυτό μεταφράστηκε στην ταινία. Ίσως γι' αυτό απογοητεύτηκα λίγο που η πρωτότυπη για την ταινία σκηνή διάσωσης της Beverly υπέκυψε σε κλασικά εικονογραφημένα, ειδικά μετά την εκπληκτική απόδοση της σκηνής του απόλυτου φόβου της στο μπάνιο. Σε γενικές γραμμές όμως, ναι, πολλά, πολλά thumbs up στα παιδιά, έχω ήδη ξενερώσει που στο 'Chapter 2' θα τα έχουμε μόνο σε φλάσμπακ.

Η ΔΟΜΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Θοδωρής: Ωραία, μιας και το έθεσες ας πιάσουμε το θέμα δομή. Καταρχάς μου φαίνεται εξαιρετικά ενδιαφέρον σαν πείραμα και μόνο. Το ότι βγαίνει μια ταινία που ουσιαστικά έχει προαποφασισμένο σίκουελ το οποίο μάλιστα δε θα περιλαμβάνει σε κεντρικό ρόλο κανέναν από τους ηθοποιούς που θεωρητικά μόλις αγάπησες ως θεατής, και το οποίο παίζει περισσότερο με όρους διλογίας παρά παραδοσιακής συνέχειας. Πιο κοντά δηλαδή σε 'Kill Bill vol. 2' παρά σε 'Aliens'. Ακόμα όμως κι αν δεν υπήρχε συνέχεια, ακόμα κι αν δεν ξέραμε πως υπάρχει άλλο τόσο στόρι, το ωραίο είναι πως αυτό το πράγμα που είδαμε, έτσι, από μόνο του, λειτουργεί ωραιότατα. Είναι ένα υπέροχο coming of age στόρι όπου, ταιριαστά, όλα τα αλληγορικά στοιχεία είναι τρόμος, επειδή φυσικά και θα ήταν τρόμος. Κινηματογραφικά, δομικά, νιώθω πως βγάζει νόημα, και ούτε καν ένιωσα ως θεατής πως με έκλεβε κάποιος, ή πως τέντωνε μια ιστορία να την σπάσει στα δύο απλά και μόνο επειδή θα μου πάρει έτσι διπλό εισιτήριο.

Ιωσηφίνα: Ίσα-ίσα που νομίζω ότι εάν έκαναν απόπειρα να κάνουν το συγκεκριμένο τούβλο για βιβλίο μία μόνο ταινία, θα ήταν καταστροφή. Ξέρω πως κάποια στιγμή είχε πέσει στο τραπέζι να γίνουν τρεις οι ταινίες κι εκεί ίσως θα μιλούσαμε για εταιρίλα και κλέψιμο, αλλά ως έχουν τα πράγματα βαίνουν πολύ καλώς. Να 'ναι καλά και τα φλάσμπακ που θα μας εξασφαλίσουν λίγο ακόμα παιδικό καστ.

*κάπου εδώ ρωτήσαμε τη γνώμη του ειδικού Στιβενκινγκολόγου του PopCode*

Γιάννης Σαχανίδης: Πετιέμαι για να πω μερικά πραγματάκια για το βιβλίο: Το ‘It’ δε χωρίζεται σε 2 μέρη, όπως συνέβη/θα συμβεί με τις ταινίες. Η πλοκή πηδά συνεχώς, από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, από τους μικρούς του Losers Club στο 1957/58 στους πια ενήλικες χαρακτήρες στο 1984/85. Οι 2 ιστορίες τρέχουν παράλληλα (με αρκετή δόση foreboding, αφού το μάτι του αφηγητή τα βλέπει όλα, του αρέσει του King να το κάνει αυτό) και η αφήγηση γίνεται με τρόπο που χτίζει προς 2 ξεχωριστές κορυφώσεις στο τέλος του μυθιστορήματος.

Το βιβλίο θα μπορούσε πάντως να είναι πραγματικά 2, πιο φυσιολογικού μεγέθους, ιστορίες. Παρότι για τον King του 1986 το μέγεθος ήταν σημαντικό, το κινηματογραφικό ‘It’ δεν έχει τις ίδιες ανάγκες και μπορεί πολύ εύκολα, λόγω της δομής του βιβλίου, να ξεφύγει από τον τρόπο που ο συγγραφέας το έβαλε στο χαρτί. Είναι μια σπουδαία, τρομακτική ιστορία ενηλικίωσης και ο αντίκτυπος των γεγονότων της πρώτης ταινίας θα φανεί ξεκάθαρα από το πρώτο λεπτό της δεύτερης.

ΣΧΟΛΙΑΣΕ ΤΟ

Η ΑΠΟΨΗ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ

Αφήστε μια απάντηση

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

H ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΣΕ ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ